Vorige winter had ik al eens enkele berichten gepost over het feit dat ik een andere, efficientere loopstijl aan het aanleren was. Ik had de minimalistische Saucony Kinvara’s gekocht en was erop gaan werken om meer op de voorvoet te landen met kortere passen. Dit zou vooral een economischere stijl van lopen zijn, maar voor mij zorgde het vooral dat ik een tijdje geen last meer had van mijn blessure omdat ik in een andere hoek landde op mijn enkel en de breuk daar dan niet iedere keer zat te duwen. Maar uiteindelijk moest ik er ook mee stoppen.

Toch laat het minimalistisch lopen mij niet los en ben ik overtuigd van de voordelen. In dit kader kwam ik op het boek “De geboren renner” van Christopher McDougall. Dit boek heeft me echt helemaal in zijn ban genomen. Het maakte me nog meer als een bezetene alles gaan opzoeken op het net wat loopstijlen aangaat. Maar het was voor mij ook een openbaring om de verhalen achter mijn jeugdidolen van de ultraloop te lezen. Scott Jurek en Ann Trason die in legendarische 100 mile trail races de strijd aangaan met de Taramuhara indianen.

Het boek leest als een verhaal, maar is in feite de zoektocht van de auteur naar een persoonlijk probleem. Hoe zeer hij ook wilt beginnen met hardlopen, het lukt hem niet. Telkens als hij meerdere malen 5km per week begint te lopen raakt hij geblesseerd. Hij vraagt zich af, waarom mensen zo vaak geblesseerd zijn door hun meest natuurlijk vorm van beweging, terwijl dieren bvb nooit geblesseerd raken.

In zijn zoektocht beleef je enkele prachtige verslagen van ultralopen. Een aanrader, zeker voor mensen die eigenlijk geen idee hebben van hoe het er in een wedstrijd die meer dan een etmaal duurt aan toe gaat. Hij leert vele mensen kennen, maar de belangrijkste invloed zijn de Taramuhara indianen, die in een verborgen kloof, voorbij de drugsvelden, de beste ultralopers ter wereld blijken te zijn. Mannen, vrouwen en kinderen doen er spelenderwijs wedstrijden over afstanden ver voorbij de klassieke marathon, met enkel sandalen gemaakt van rubber van versleten autobanden. Ze blijken er ook een specifieke techniek op na te houden.

Zeker een aanrader voor de loper die vaak geblesseerd langs de kant staat en wel openstaat voor nieuwe inzichten.

Mijn seizoenseinde is niet helemaal verlopen zoals ik het wenste na mijn val in Bissegem. Toch startte ik nog in Moorslede bij de profs op vraag van de ploeg, maar na mijn valpartij zat de schrik er wel goed in voor mijn operatie die de dag erop zou volgen. Ik had bovendien nog veel pijn en voelde me daardoor niet al te best. Na 2 ronden gaf ik er zonder forceren de brui aan en 1u later lag ik al in bed te rillen van de koorts. Ik was compleet onzeker voor mijn operatie, als ik nu al koorts had van de pijn.

Dinsdagochtend om 7u stond ik dan met een klein hartje klaar voor de dagkliniek van het St. Lucas ziekenhuis in Brugge, voor de “kleine” operatie, me nog altijd niet te best voelend.

Ik was nog niet volledig wakker uit de verdoving, maar ik voelde mijn been al snokken van de pijn. Was dat afzien. Vanaf het moment ik kon aangeven dat ik ondanks de vele pijnstillende stoffen die in mijn lichaam liepen ik toch nog verging van de pijn, werd mijn gips opengesneden, want mijn voet was helemaal gezwollen. Ik voelde ook direct dat er meer was gebeurd dan gewoon een stukje afgebroken bot uitgehaald.

Na een dag, waarbij iedere minuut eindeloos leek van de pijn, kreeg ik ’s avonds eindelijk de specialist te zien die me had geopereerd. Hij toonde me hoe ik het gips kon openmaken en hoe ik er ijs kon opleggen. Eindelijk een beetje verlost van die pijn. Hij maakte me ook duidelijk dat de breuk waarschijnlijk veroorzaakt werd door een gewrichtsband die niet meer functioneerde. Die is nu ingekort en vastgemaakt aan het bot met een haakje. Ik heb al vaak mijn voeten omgeslagen en vandaar dat ik de pijn van die gewrichtsband meteen herkende. In de toekomst zou ik dit niet meer mogen voorhebben.

We zijn nu een week verder en gisteren moest ik met een klein hartje mijn open gips afstaan voor een gesloten gips. Tot dan toe kon ik constant ijs leggen wat toch heel veel deugd deed. Maar tot vandaag betert de pijn stilaan, zolang ik maar mijn been hoog houdt.  Dit betekent dus dat ik hier al 8 dagen gewoon aan mijn zetel gekluistert zit en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in komt.

Op 24 oktober zal ik verlost zijn van dit blok aan mijn been en zal ik een brace krijgen en kunnen starten met kinesitherapie. Op de vraag of ik op 25 oktober om 6u mijn eerste zwemtraining kon starten kreeg ik wel nog steeds een negatief antwoord. Afwachten dus.

Als het motto no pain, no gain zal gelden in mijn geval ziet de toekomst er voor mij alleszins rooskleurig uit. Ik hoop het alvast.

Gisteren was de 2de dag van mijn 4 daagse, waarmee ik mijn seizoen zou afsluiten.

Jammergenoeg liep het niet zoals verwacht en ging ik na een dikke 50km aan volle snelheid onderuit in een bocht door een klapband. Gelukkig heb ik er naast de gebruikelijke schaafwonden geen breuken aan overgehouden. Dat zou niet ideaal geweest zijn om dinsdag met krukken rond te lopen.

Vandaag geef ik vanwege de blessures forfait voor Harelbeke. Maandag zal ik toch nog starten voor de ploeg in Moorslede, maar ik zal niet al te veel risico’s meer nemen. De schrik zit er in en de motivatie is toch wel compleet weg voor deze laatste koersdag.

Gisterenavond begon ik aan mijn laatste 4 koersen in Lichtervelde onder een aangename nazomer zon.

Het parcour was heel makkelijk, er zat niks in van moeilijkheden, geen bochten, geen wind, niets en de afstand bedroeg slechts 95km. Het 55 koppige peloton kwam de ganse tijd weer samen. Ook ik trok enkele keren in de aanval, maar het was vechten tegen de bierkaai. Toch konden er uiteindelijk 2 wegrijden.

Na een laatste ontsnappingspoging spaar ik me de voorlaatste ronde voor de spurt en er kunnen er warempel weer nog 10 wegrijden. Ikzelf werd daarachter 10de in de pelotonspurt en werd zo 22ste.

Normaal mag ik deze namiddag toch niet veel meer gewaar zijn van deze makkelijke koers.

Gisteren stond ik samen met 28 andere renners aan de start van het criterium te Lichtervelde. Dit criterium vindt altijd plaats in het voorprogramma van de omloop van het Houtland voor profs.

Heel snel konden 4 renners wegrijden. Daarachter zat ik dan in een groep van eerst 9 man. Het werd zowat een ploegentijdrit tegen elkaar waardoor het heel snel ging en het peloton al snel gedubbeld werd. Jammer genoeg bleven we constant hangen op 8 a 10sec, maar enkel Stijn Minne, die later zou winnen, slaagde er in om de kloof te dichten met de kopgroep.

Uiteindelijk valt het bij ons ook stil en strijden we nog met 5 voor plaats 6. Ik strand na een mislukte aanval op plaats 9.

Nog 4 koersen te gaan:

Vrijdag: Lichtervelde
Zaterdag: Bissegem
Zondag: Harelbeke
Maandag: Profkoers Moorslede

Ik heb een behoorlijk druk, maar goed weekeinde achter de rug.

Vrijdag stond ik traditiegetrouw aan de start van het criterium in Oekene. Ik was heel sterk, kon veel meegaan in de ontsnappingen, maar alles was vruchteloos.
We stevenden af op een massaspurt. Bij het ingaan van de laatste ronde (2km) deed ik nog een laatste poging om weg te raken, maar ik zag dat de mannen van Decock-Sportivo het heft in handen namen om het tot een massaspurt te laten komen. Door mijn ontsnapping kon ik goed voorin postvatten en eindigde 9de op 51 in de massaspurt.

Zaterdag trok ik dan naar Eernegem waar 83 renners aan de start stonden. Net voor de start kwam boven de massa’s wind ook de regen ons vergezellen. Waarschijnlijk voor het eerst dit jaar had ik eens redelijke benen na een avondkoers. Door de wind en spekgladde wegen werd het een afvallingskoers, waarbij het peloton vaak in waaiers uiteen viel.

Ik kan me handhaven bij de 27 die nog overblijven. Maar na een ontsnappingspoging met 2 werd ik ingelopen, laat ik me wat te ver afzakken en verzeil ik stommelings bij 6 renners die zich in een spekgladde S-bocht gewoon laten lossen. Ik was er verdorie weer aan voor de moeite, want ik zat daar echt niet op mijn plaats. Ik maakte er nog een goede training van om met die mannen enkele keren goed tempo te rijden op kop, want ik was een beetje gefrustreerd dat ik mij niet had kunnen uitleven. Ik werd 24ste.

Zondag was ik dan de ganse dag van dienst op de triathlon in Ieper en moest ik dus verplicht een dag de fiets op stal laten.

Gisteren trok ik dan naar Passendale. Een zware koers, waar ik in het verleden al vaak goed reed. De golvende winderige Westvlaamse omlopen liggen mij toch blijkbaar het best. Bij de 32 renners toch weer veel volk van Decock-Sportivo. Hoe allert ik ook was in de beginronden, toch was ik niet bij de eerste ontsnapping van 4 met 2 Decock renners. De andere mannen deden niets anders dan afstopwerk. Ik voelde mij precies als een losgelaten stier en probeerde wellicht 20 keer aan te vallen. De achterstand was al snel 2min. Ik had eigenlijk al lang de hoop opgegeven toen ik uiteindelijk toch met 2 weg raakte. We konden het een dikke ronde uithouden, tot na een hellende strook 6 man kwamen aansluiten.

Toen waren we vertrokken. Onze groep viel op een bepaald moment in 2, en zo konden we met 4 toch nog aansluiting vinden met de kopgroep, die weer direct uiteen viel na een premiespurt. Ook nu was ik weer mee met de eerste 4, maar nu begon ik mijn vergooide krachten van in de beginfase te missen. Bij die 4 weer 2 mannen van Decock tegen wier ploegenspel ik niet opgewassen was. Ik was blij dat ik toch nog wat premies kon pakken en werd uiteindelijk compleet leeg 4de.

Het is nu nog een week te gaan tot mijn operatie en ik ben belange nog niet leeggereden. Ik heb nu nog 5 koersen om alles er uit te persen zodat mijn eerste week in de zetel al tenminste een verademing is in plaats van een kwelling.

Gisteren trok ik naar De Pinte. Ik had al 3 dagen niet gekoerst en stond behoorlijk geweldig.

Al van de eerste van 11 ronden reed ik weg uit het 100 koppig peloton met een vrij grote groep. Toen we terug ingelopen waren ging ik in de 2de ronde met 3 op stap. Op de supervlakke omloop met weinig bochten was het een zwaar gevecht tegen het peloton. Ik wist eigenlijk dat dit wel verkeerd zou aflopen, maar het was een beetje alles of niets. Halfweg koers kregen we steun van nog 3 renners. Het ging dan wel wat makkelijker, maar op 3 ronden van het einde waren we er toch aan voor de moeite.

Ondertussen had ik al zowat al mijn kruit verschoten. Toch kan ik vrij snel weer meeglippen in een ontsnapping met 9, kort na 4 nieuwe koplopers. Als we op 2 ronden van het einde weer ingelopen zijn, beslis ik om een ronde op adem te komen en mij dan in de laatste ronde misschien nog eens te positioneren voor de sprint. Maar dat was niet nodig. In mijn recup ronde rijden er meer dan 30 weg en was alles over om nog prijs te kunnen rijden. Ik bol als laatste van het peloton over de meet op plaats 74. Na zo’n sterke koers doet het wel een beetje pijn om met lege handen naar huis te gaan, alhoewel, ik heb toch een speciale premie gewonnen nl 2 VIP kaarten voor de after season party in Gent.

Enige troost is dat de conditie blijkbaar zeer goed is.

Vrijdag voelde ik mij sterk in het criterium van Izegem, maar uiteindelijk behaalde ik weer naar jaarlijkse gewoonte een mager prijsje als 22ste op 50. Heel snel was er een ontsnapping met 4, waarvan 2 mannen van mijn vorig team en meteen werden alle mogelijke ontsnappingen door hun ploegmaats te niet gedaan. Ik heb nochthans veel geprobeerd.

Uiteindelijk moet ik in de laatste bocht in de remmen gaan en is de sprint ook gene vetten. Het wil maar niet lukken voor mij in dit criterium.

Zaterdag stond dan nog een interclub op het programma in Nieuwkerken Waas. Het was heel warm en er was een sterke bezetting. Er stonden maar liefst 4 nationale teams aan de start. Het is een vlakke spurtkoers en ik zou me inzetten voor de 2 snelle mannen van onze ploeg, als ik niet mee zou kunnen in een ontsnapping.

Het was een heel saaie koers. Voorin mee proberen te gaan in een ontsnapping was keihard en vanaf het moment dat je je efkes liet uitzakken, werd je in de talrijke haakse bochten direct weggedrumt en kon je zelf niet meer meekoersen, maar gewoon meegaan in het peloton, dat nooit echt stil viel (44km/u).

De hele wedstrijd zou gekenmerkt worden door een ontsnapping van 9 man. Het laatste uur probeer ik zo veel mogelijk mee te draaien voorin om het gat te dichten. 2 ronden voor het einde gaat voor mij het licht uit en bol ik dan uit achterin het peloton. Ik werd 95ste op 165.

Vandaag zou ik nog in Heule gaan koersen, maar het zou een beetje te veel van het goede geweest zijn en heb een dagje rust genoten.

Vandaag stond hier op mijn wijk het jaarlijkse dernycriterium op het programma. Voor het eerst in 3 deelnames kon ik mij plaatsen voor de finale.

In de reeks kwam ik als laatste van het peloton als 5de binnen. De andere 5 waren op achterstand en daardoor had ik vrij makkelijk de laatste plaats voor de finale.

In de finale werd ik wel laatste, maar ik heb er toch van genoten om finale te kunnen rijden voor eigen volk.

Vandaag had ik weer een goede dag. Het lijkt erop dat de goede dagen en slechte dagen zich beurtelings afwisselen. Misschien dat de gedaalde temperaturen er vandaag ook voor iets tussen zaten.

Ik reed een heel attente koers in Zonnebeke en was telkens mee in de belangrijkste ontsnappingen, na de 2 vroege koplopers dan toch.

Uiteindelijk gaan we met 11 spurten voor de 3de plaats. Ik ga perfect gepositioneerd de laatste bocht in, maar de renner voor mij maakt een enorme schuiver. Ik moet kiezen tussen, op hem inrijden of frontaal de nadars in vliegen. Hoe ik hier niets aan overgehouden heb, weet ik niet, maar ik stond alweer te voet en kon een mooie top 10 plaats weer op mijn buik schrijven. Na de pech op het PK en mijn lekke band vrijdag, diep in de finale, mag het nu zo stilaan eens een beetje gaan meezitten.

Ik werd vandaag 12de op 50.