Gisteren trok ik met een klein hartje naar Zonnebeke. Ondanks mijn mooie uitslagen vorige week was die mokerslag in mijn laatste koers in de Ardennen serieus blijven nazinderen maw mijn zelfvertrouwen zat in mijn dikke teen. De parcourverkenning maakte mij nog nerveuzer, want 17 keer diende bergop naar Broodseinde gereden te worden en er zat een vervelend hellingetje in na een bocht van bijna 180°.

72 renners nemen de start, waaronder heel wat schoon en internationaal volk. Van in de start gaan er 2 vandoor. Al snel had ik door dat ik op de klim naar Broodseinde gemakkelijk kon wegrijden. Ik moest me gewoon wat naar achter laten afzakken en dan afwachten tot helemaal boven. Door de tegenwind viel het daar telkens compleet stil en was het breed genoeg om het ganse pak voorbij te gaan.

In de 2de ronde reed ik dus weg met 2 Fransen. Maar een 2-tal km verder werden we verkeerd gestuurd waardoor de koers geneutraliseerd werd en we weer opnieuw moesten starten. De 2 koplopers, een Fransman en een Pool, mogen hun voorsprong behouden.

In de 4de of 5de ronde kan ik weer wegrijden met 5 renners. We moeten keihard vechten om uit de greep te blijven van het peloton, maar het lukt en na enkele ronden kunnen we bij de 2 koplopers aansluiten. Ik was blij, want we waren onderweg al een renner kwijtgespeeld en wat extra mankracht was zeer welkom om de beentjes wat te ontlasten, want ook ik was serieus over mijn toeren aan het draaien op het zware parcour.

Onze groep bestond nu uit een Pool die voor een Franse ploeg rijd, Peter Ronse die voor een Franse ploeg rijd, nog 2 Fransen en S. Orbie van BCV. Iedere passage aan de meet was echt een geseling. De pool Adam G. wilde echt iedere premie voor zich nemen, wat er voor zorgde dat er heel veel onenigheid was en niemand nog echt wilde meedraaien. Daarbij kwam telkens de klim naar Broodseinde tegen wind, die ongelooflijk veel pijn deed als je op je adem had getrapt in de spurten.

Daardoor kwamen we steeds meer in de greep van het peloton. Amper 20sec hadden we nog op een 6-tal ronden van het einde. Ook geraakte de fut er bij ieder van ons een beetje uit. Toen werd ik toegeroepen dat ik de benen moest stil houden want ploegmaat David Geldof was alleen op komst.

Hij was een zeer welkome gast, want hij was duidelijk de verse motor, die er bij ons weer de snelheid in bracht. Tevens kozen mijn ploegmaten in het peloton resoluut voor afstoppen, waardoor we al snel weer een minuut hadden. Ik voelde me nu natuurlijk gesterkt met mijn ploegmaat.

Hoewel ik steendood zat koos ik in de laatste ronde als eerste voor de aanval, dit zou David in een zetel zetten. Ik kreeg de Pool mee, wat eigenlijk wel een geluk was, want het was nog ver tegen wind. Enig probleem is dat hij verdorie hard kon spurten, dat had hij in de premiespurten al meermaals gedemonstreerd. Daarom koos ik er net voor de laatste bocht op het heuveltje volle bak van door te gaan en er een lange spurt van te maken. Hij kwam net te laat, waardoor ik voor de eerste keer dit jaar het zegegebaar kon maken.

Na een jaar waarvan ik echt trots ben op de regelmaat die ik behaalde en het aantal top 20 plaatsen die ik maar bleef aan elkaar reigen, kortom mijn beste jaar ooit, is dit echt de kers op de taart.

Deze mooie foto’s komen van Pol Demeyere die een blog heeft met veel mooie koersfoto’s: http://www.bloggen.be/pomer

Bedankt Pol!

Sedert enkele maanden heb ik een nieuwe hobby nl boeken lezen. Na allerhande thrillers en moordverhalen heb ik nu toch een boekje gelezen die ieder lezer van mijn blog zeker zal bekoren.

Het is slechts 156 kleine paginaatjes lang en leest in enkele uurtjes uit, maar het luchtig verhaal bezorgt je toch veel plezier en als wielrenner kun je je perfect inleven in het hoofd van het hoofdpersonage. De schrijver Thijs Zonneveld was zelf wielrenner en krijgt nu toch veel lovende kritieken op zijn wielerromans.

Dit verhaal gaat over een naamloze knecht in de herfst van zijn carrière die “per ongeluk” is ontsnapt in een willekeurige rit van de Tour de France. Hij heeft dit echt niet gewild en heeft nog 180km te gaan, terwijl het peloton gestopt is met koersen en hij niet anders kan dan doorgaan.

Tijdens die eenzame rit zit je in het hoofd van de renner en lees je constant zijn bedenkingen over alles in de wielerwereld. De verzorgers, zijn ploegmaten, de supporters, de cameraman, de tijdopnemers, allen passeren ze de revue.

Dit boek is zeker een aanrader en te krijgen in de Izegemse bibliotheek, als ik hem heb binnengebracht.

Vandaag trok ik voor de 3de dag op rij naar de koers en ik zal het geweten hebben. Ik koos voor de koers in lijn St Truiden - Boussale die ik zou combineren met een weekendje aan de caravan.

St-Truiden - Boussale klinkt als een klassieker zoals Parijs - Brussel, maar Boussale terugvinden op een wegenkaart als al een ganse opgave. Boussale bevind zich nabij Andenne, bij het buitenkomen van de Maasvallei op een klein binnenweggetje, dat trouwens de enige bergprijs was van deze wedstrijd.

86 renners meldden zich aan de start in de fruitstad. Om de traditie van deze week in stand te houden was het weer beuken tegen de strakke wind en werden direct de hemelsluizen open gezet. Op de open, golvende wegen door Haspengouw naar Hannut, was het constant oppassen voor waaiervorming. Ik was al gewaar dat ik zeer zware benen had, maar voor zo’n lange stukken kon dit niet echt kwaad. Ik kon enkel niet echt diep gaan.

Na 25km was het zover, een korte bocht en eindelijk zat de wind perfect om alles op de kant te zetten. Er vliegen er direct enkele op een moto en er liggen er enkele tegen de grond. Daarna volgde een stuk van meer dan 20km waaier rijden. Er waren zeker 5 waaiers. Ik zat in de 3de die kon aansluiten bij de 2de. Maar het was zeker niet door mijn toedoen. Ik had alle moeite om te volgen.

Bij het binnenkomen van Andenne sluiten we aan bij de eerste waaier. Ik schat dat we daar nog met een 40-tal zijn. Ik draai rond de 10de plaats op op de beklimming. Maar ik geraak daar echt geen poot vooruit. Mijn benen zitten toe en vast en ik kan geen enkele inspanning leveren. Pijn in de rug, alles verzuurd. Aanklampen heeft echt geen zin. Ik los zonder één antwoord. In het lange vals plat daarna kan ik zelfs met geen enkele geloste meerijden. Het licht is compleet uit.

Ik denk aan opgeven, dat al na 60km. Gelukkig was mijn vrouw nog niet ter plaatse geraakt. Er volgden nog 8 plaatselijke ronden, die voor geen meter liepen. Aangezien ik met geen enkel individu meekon, bleef ik maar een beetje rijden op mijn eigen om wat kilometers te maken in afwachting dat mijn vrouw kwam. Na 2 ronden haalde me nog een pelotonnetje in. Ideaal dus om mee de koers uit te rijden. Zo had ik toch nog een goede training en werd al bij al nog 36ste.

Maar ik was steendood. Als het spreekwoord ” What doesn’t kill you makes you stronger” klopt, dan zal ik hier toch wel weer veel sterker van geworden zijn. Ik zal nu wellicht toch eens wachten tot woensdag om te koersen.

Vandaag reed ik met 62 andere renners te St. Jan Ieper. Vooral de wind was er de hardmaker.
Ik reed heel attent voorin, maar mistte toch de goed ontsnapping met 12 renners. Het is bijna niet gelooflijk hoe dat kwam. In het sterk uitgedunde peloton geraakte ik nog meer en meer gefrustreerd. Geen enkele ontsnapping lukte, terwijl er nooit structuur in zat. Niets lukte.
Het duurde tot 4 ronden van het einde toen ik eindelijk kon ontsnappen met een 2-tal met oa Werner Vandromme. Na 3 ronden hardrijden en beuken tegen de wind konden we net niet aansluiten bij de laatste 6 van de koplopers in de aankomststrook. Toch kregen we nog net dezelfde tijd, maar we konden geen enkele kloppen in de spurt.
Ik werd dus 14de. De regelmaat zet zich dus voort, maar het mag iets meer zijn.

Woensdag en donderdag zat ik 2 dagen in Apeldoorn voor het werk. Het leek me woensdag de ideale moment om eens weer te proberen te lopen. Het hotel ligt midden de Veluwe en ik wilde wel eens de streek verkennen.

Ik zou 3 sessies lopen van 6 minuten. Maar na 2 min voelde ik al dat de bovenbenen het kwaad kregen. Toch genoot ik weer van de ritmische cadans, waarom ik zo van lopen hou en het was vooral genieten van lopen zonder pijn. Mijn laatste sessie werd dan ook 10 min en ik had graag nog wat doorgegaan.

Maar nadien overviel me een ongelooflijke stijfheid. Toen ik gisteren na een autorit van 4,5u thuis kwam, was ik echt helemaal kreupel. Ik kan me niet herinneren dat ik na een IronMan ooit zo stijf was. Ik had nog net de tijd om mijn koersgerief te pakken en naar Bredene te trekken voor het avondcriterium.

In Bredene lijkt het nog volop vakantiesfeer en er is heel wat volk voor de wedstrijden voor de onze. Toen de 43 renners zich aan de start meldden gingen de hemelsluizen open en ‘t zou voor de ganse koers zijn. Het was een mooie omloop met 2 lange rechte stukken, eens met de wind van achter en eens met de wind op de neus. Maar door de regen waren de bochten super traag te nemen, waardoor het telkens dubbel lastig optrekken was.

Ik zag van dat optrekken en de snelheid die daarna volgde enorm af. Ik slaagde er bijna nooit in om op te schuiven en verzeilde steevast in de laatste positie na een bocht. Toch dunde het peloton stelselmatig uit tot 20 renners. In de laatste 2 ronden verbrokkelde alles en werd ik 2de van een groepje van 4 en werd zo 14de.

De conditie was vandaag echt niet goed. Ik kon nooit die extra inspanning leveren, nodig om echt mee te koersen. Hopelijk zit die werktrip er voor iets tussen en gaat het vanavond beter in St. Jan Ieper.

Vandaag trok ik over Wetteren naar Oordegem waar 54 renners zich aan de start meldden. Een omloop die naast de langende hellende strook op klinkers in het dorp ook zwaar werd gemaakt door een heel sterke wind.

Doordat ik gisteren door omstandigheden niet had kunnen losrijden en ook deze morgen niet omdat ik gaan werken was, ging het in het begin niet zo goed. Toch zat ik voorin, maar toen het echt hard werd, kon ik mij niet forceren.

10 man weg, en de voorsprong was direct immens. Vrij snel kan ik ook met 3 wegrijden. Meer dan 50km zouden we daar met zijn 3 beuken tegen de wind. Op het einde lijkt er nog een kleine groep te kunnen terugkomen, maar we houden nog net stand. Ik win het pleit van de 3 en wordt zo toch wel matig tevreden 11de. Het is leuk om al eens een beetje ontgoocheld te kunnen zijn met een 11de plaats

Deze foto werd genomen door mijn pa, die een halfuurtje later zou ontsnappen aan de dood toen hij met zijn fiets langs achteren gegrepen werd door een auto die een uitwijkmanoeuvre deed net voor Stadenberg. Voor diegene die erbij waren toen ik telefoon kreeg, kan ik zeggen dat mijn pa er naast een zwaar gehavende fiets en wat schaafwonden er gelukkig niets aan overgehouden heeft. Had de auto een metertje verder gereden was hij morsdood. Je ziet maar hoe snel het kan gaan.

Voor de landbouwers is de tijd van oogsten aangebroken en ik lijk met hen te sympathiseren. Vandaag trok ik naar Langemark - Madonna waar 64 renners zich aan de start meldden voor 20 rondjes goed voor 112km. In tegenstelling tot de juli maand, waar maar niks lukte, viel nu weer alles constant perfect in de plooi zodat ik weer kon “oogsten”.

In het begin blijf ik een beetje te lang langs achter rijden waardoor ik de ontsnapping met alle goede mannen (12 stuks) misloop. Gelukkig kan ik toch nog nipt aansluiten na een duootje met Jo Maes. We hebben daarvoor beiden diep in onze reserves moeten duiken.

Jammergenoeg liep alles na een dik uur terug samen.

Maar mijn motor is nu wel warmgedraaid en ik overleef alle uitdunningen. Na 2/3 wedstrijd schieten we nog met 11 man over en op 3 ronden van het einde zat het spel op de kar. De ene demarrage na de andere en van ronddraaien was geen sprake meer. In de voorlaatste ronde mis ik na een heel lange inspanning nipt de aansluiting met de eerste 5.

Ik kon toch in de laatste km wegrijden van mijn 5 metgezellen en zo 6de worden. Met daarmee nog 2 premies was de balans zeker positief.

Zo mogen nog veel koersen volgen. Mijn (ploeg)maat Geoffrey werd 2de, maar het was een plezier om constant te zien hoeveel we op elkaar kunnen rekenen. Het is ook leuk om constant wat tactisch bijgestuurd te worden, zie zijn reactie op vorig bericht

Momenteel loop ik een beetje op wolken. Na mijn 10de plaats op het PK, waarvoor ik iedereen wil bedanken voor de vele felicitaties, kreeg ik vrijdag nog goed nieuws.

De blessure aan mijn enkel, waardoor ik al 5 maanden niet meer loop lijkt volgens de NMR scan serieus afgenomen. Er zijn nog afwijkingen zichtbaar, maar in veel mindere mate. Dit betekent dus dat er verbetering in zit, door rusten. Ik ben echt blij met dat nieuws want ik vreesde eerlijk gezegd dat er niet veel betering in zat en dat dit toch wel eens voor de rest van mijn dagen zou kunnen zijn.

Hoe dan ook, ik zal toch wachten om de looptrainingen aan te vatten tot na het koersseizoen. Dit zou betekenen dat de blessure nog een kleine 2 maanden heeft om verder te genezen. Ik hoop enkel dat ik deze winter in die mate kan lopen zodat ik ermee mijn conditie kan mee opbouwen, want alleen maar fietsen in de winter voor iemand die in een dagsysteem werkt zou ik heel zwaar vinden.

Vandaag was het dan zover. De omloop van de Sparrestede te Torhout, die al 2 jaar dienst doet als Provinciaal Kampioenschap voor Elite zonder contract stond vandaag op de kalender en ik had die toch al een tijdje in het rood aangekruist.

Na de beslommeringen met mijn ploeg deze zomer en omdat ik wellicht wel naar een andere ploeg zal moeten versassen, wou ik me vandaag graag in de kijker rijden. Dat was mijn enige bedoeling.

Ik wist nu wel dat ik na mijn vakantie in de Ardennen heel goed reed, maar toch overtrof het mijn stoutste verwachtingen. In die mate zelfs dat ik bij momenten zelfs begon te geloven in die trui, want de koers was open en er stonden heel wat niet Westvlamingen en beloften aan de start die niet in aanmerking kwamen voor de titel.

Ziehier het relaas van een van mijn mooiste koersdagen.

133 renners stonden aan de start voor 138km verdeeld over 15 ronden. Heel wat renners van de ploeg aan de start omdat we toch 3 kanshebbers op de titel hebben. Dit zette toch een beetje een domper voor mij, want ik had dit niet verwacht, want vorig jaar waren we slechts met 3.

Als tactiek had ik me voorgenomen om niet direct al mijn kansen op te offeren voor de ploeg, maar om een beetje op de achtergrond te koersen. Want als ik teveel op de voorgrond zit af te stoppen of zit mee te springen, verspeel ik meestal mijn eigen kansen compleet en heb daar meestal niet de waardering voor die ik wel zou willen.

Er zijn heel veel goede renners en het gaat direct snel, maar het is duidelijk dat aan deze snelheden de koers niet zo snel zal breken. Toch slaag ik er in de 4de ronde in om weg te rijden samen met mijn kopman Thierry Declerck, die enorm gebrand was op dit PK en iemand van BCV. Om Thierry wat te sparen doe ik veel kopwerk en we slagen erin een ronde voorop te rijden en hij laat me de premie van toch 25€, waarvoor dank.

Daarna laat ik me een beetje in het pak afzakken omdat ik een beetje op mijn adem getrapt had en het blijkbaar onmogelijk reed om weg te rijden. Op 5 ronden van het einde beginnen de ontsnappingen gevaarlijker te worden wat voor mij het signaal was om weer mee te doen.

Net zoals maandag ben ik weer bijna met alles mee. 2keer ook met een 3 tal, heel goede renners (oa Mario Willems), waarvan ik de enige Westvlaming was. Op 2 ronden van het einde mocht ik warempel dromen van die trui.

Met 12 man en ploegmaat Thierry gaan we de laatste 2km in. Stijn Minne kan toch nog nipt wegglippen en wordt kampioen. In de laatste bocht heb ik het wiel van veelwinnaar en snelle man Willems, maar het leek erop dat Thierry compleet zou ingesloten zitten als ik dat wiel hield. Ik roep hem toe dat hij er zich moet tussenschieten en hij kan zich naar de 3de plaats en zilveren medaille spurten.

Ikzelf zat dan te ver en viel dan ook nog compleet stil op 10m van de meet, waardoor ik “pas” 10de werd. Maar ik ben supercontent over mijn koers. En dat dit dan zeker in Torhout was met echt superveel volk en veel supporters was echt kicken.

Het is wel verbijsterend om te zien dat je enorm veel aanmoedigingen en schouderkloppen krijgt van mensen waar ik vroeger niet echt veel bij stil stond. Maar ze doen veel deugd, zeker omdat de ploeg het nu compleet laat afweten. Bedankt aan allen!